Den Esel ende Haze. ALzoo den Leeu in een wilde contreye Oprechte een Armeye Daer die viervoetighe Dieren gheropen waren, Zijn zy ghecommen door berghen, dal, en valeye, Om hem by te staene als goede dienaren: Hy vertooghde hemlien daer in het vergaren Dat hy vooren nam te leueren strijt Ieghens de Voghelen, zonder eenich sparen En wildet al waghen om t'ghemeen profijt: Goede regierders zyn oorboorlick altijt.
Dit opstel heeft hemlien zeer wel behaeght En doen was den Leeu vanden Beer ghevraeght Wat de traecheyt vanden Ezel, en de vervaerthede Vanden Haze, diemen so lichtelick iaeght In zulck een Armeye zou doen? ofte dede? Den Ezel (zey den Leeu) can met zyn gheschal mede Tot vechten verwecken, en den Haze niet moe Sal onse Bode zijn, in d'een en d'ander stede: Want daer en is niet soo schu, ofte traech van lede, Ten dient erghens toe. Zoo ist van sommighe menschen afionstich Die de simpele versmaden en alom versteken, Om datse zijn plompsinich en onconstich Oft en weten niet van eenighe loose treken Maer al wetende zulck an vele ghebreken En d'afionstighe buerlier weluaren daerdt Werden van ander ten dienste beghaerdt, En sijn haer veel waerdt:
Cookies on Poetry Cove