Vande bevreesde Hasen. ZOo int Bosch veel Hazen zouden vergaderen Esser op-gheresen wijnd, tempeest inde lucht Doende ruuschen en waeyen, loouers en bladeren, Midswelcken bevreest zijnde, naemen de vlucht Cort in een ghecrompen, heeft elck gheducht Vluchtende ghecomen zyn (zeere bezwaert) Tot aen een marasch, daer op d'houuer onverzucht Veel Puden zaeten, die al wierden vervaert Dies spronghen zy totten gronde diep nederwaert Naer haerlieder aerdt, om secretelicxt berghen: Die bevreest es, weet niet watmen hem mach verghen.
¶ Hoe (zeyde een Haze) wat sals gheschieden? Wie mach ons mesbieden? Zelue zien wy nv, dat t'onsen trooste goet Die groten hoop Puden tsamen van ons vlieden Laet ons lieden Hebben vrome coraidge, en huyschen moedt: Wy zijn ghelijft bequame, snel, licht te voet Noet anders dan coraidge, can ons nv ghebreken Coraidge somtijts meeste verwinninghe doet En zijn weder ten Bosschewaerts in ghestreken Die moedeloos es, hem sal Fortune versteken. Sghelijcx sal niemandt seer lichte versaeghen Maer blijuen ghestaedigh in sijn plaetse daer Altijts wel ghemoedt ieghens alle plaeghen: Clouck zonder omme kijcken, niet wanckelbaer, Die volstandich blijft, sal verwinnen eenpaer.
Cookies on Poetry Cove