Zueghe ende Vvulf. THenden eender poeste, daert niet was woeste, Alst wesen moeste, Om vigghen Een Zueghe zou neder ligghen t'Welck by den Wulf wiert listich bespiet, Om huer adsisteren, cam fletsen en flatteren, Met beloften presenteren, Huer bystandich t'zijne, int zwaer verdriet Maer de Zueghe begheerd'hem gheenssins niet Nochtans anderwaerf zeyde, De Wulf dat hy beyde, Om voor t'bezwaren (t'welck huer mesgreyde) t'Helpen bewaeren // huer Viggheskens ziet: De Zueghe grolder tsegghen, en niet af en liet Den Wulf te snactanden, want zy was gram Dat hy daer // openbaer // te gheender causen yet Dan om huer ionghe Viggheskens verslijnden cam t'Was t'beste // dat hy tzijnen neste // t'vertrecken nam, Want men zouder niet doe, voor hy hadde duerlijdt De Zueghe ghaffer // weere straffer // dan Schaep of Lam Hy vertrack // en zou sprack // zouct elders v proffijt Want myn ionghe Viggheskens zijn onder mijn bevrijdt, En sullen zijn altijt.
Insghelijcx zijnder menschen diement niet sal gheloouen Die ander connen met schoone woorden verdoouen Vriendtschap schijnende verghen, met een vercloucken Maer t'herte heeft meeijnghe om bedroch ouersloouen Zulck van t'zijne beroouen: End' huer eygen proffijt daer in zelue zoucken.
Cookies on Poetry Cove