Vvolf ende Crane. DE snoode Wulf hadde ghulzich een Schaep verslijndt Daer af dat hem een been inden crop dweers stack An Dieren ende Voghelen, dus zijnde ghepijndt Commende ghegrijndt Zocht hy raedt, maer alomme hem troost ghebrack, Emmers wterlick dat hy de Crane toe sprack Om hulpe, belouende schoon ghiften te gheuen, De welcke t'been met zijnen hals wt track Ende heeft den Wolf verlost wt sneuen, Gheen weldaedt en behoort ongheloont zijn leuen.
¶ Verbeydende hopende alsoe de Craene Vergheldijnghe vanden Wulf te ontfaene Dede hem schimpighe andtwoorde weten Hoe sprack den Wulf, tsy van uwen vermaene Gedanckt my zelue, zonder verre te ghaene Dat ick v den hals niet afhebbe ghebeten: Iae v naect ontpluumt, ende gheel op gh'eten Die moet ghy wel groot gheluck besteden Gh'eel zachtmoedich heb'my ieghens v ghequeten Vertrect, quelt my niet, v zeluen mueght vreden, Tes quaet strijden, ieghens die noyt dueght deden. Ondanckbaerheyt, es der zielen vyandt Die de duechden vermindert, en doet versmaden, Haer zeluen zouct zij, en doet niemandt bystandt Zou es oock een verlies der weldaden Den ondanckbaren sal niemant loonen, maer schaden Zulck zijn veel vianden, al spreken zij schoon: Dus de mensche dueght doende, aleist wt ghenaden Verwacht van hem niet, maer vanden Heereloon.
Cookies on Poetry Cove