Hauick ende Cockuut. Den Hauick metten Cockuut zeere spottende was Die van Lijf ende plumen bee ghelijckende waren Zey dat hy lieuer met ghewoormte en zulck ghebras Hem aesde en ghenas: Dan met voghel-vleesch, op eenich pas Door zyn cleenmoedich herte, ende groot vervaren: t'Ghebuerd' in corten daghen, gheen langhe iaren Zoo den Hauick wt vloogh naer Duuen vet Door des Landtsmans practijcke, cam int bezwaren Want hoe hy mocht ghebaeren, Hy wiert gheuanghen in ts'Landtsmans net: Somtijts wort een quaet schalck wel zyn schalckheyt belet.
¶ ts'Landtsmans Duuen const hy doe niet meer plucken noch teeten Hy was int net, ende zy wt zyn bedwanghen End' op datter meer andre af zouden vreesen Heeft den Hauick wt een hooghe Torre ghehanghen Den Cockuut dit ziende spoede derwaerts de ghanghen End' heeft hem ghezeyt, half ghegheckt, half gheclaeght, Ghy die om Vueghelvleesch nv hangt ghevanghen Waert v niet beter haedy naer woormkens gheiaeght? Die ghecken waent, wort dickwils ghecklick gheplaeght. Dus beter ist vry gherust, en zekerlick leuen Zijn zonder pericle, vreese, oft beuen Winnen redenlick zijn teeren Dan zoo ziel en lijf te pande gheuen En niet veel zoorghen, oft hier beneuen Anders goed begheeren, Want in zulck gheneeren, hoe gheronnen, gheloopen, Tes diere waere, diemen met t'lijf moet coopen.
Cookies on Poetry Cove