Landtsman ende Slanghe. EEn Landtsman wandelde in zijn wee Te wijnter tijde, vandt onder de snee Een Slanghe half doodt van coude bedeghen Compassieus wesende t'huerwaerts ghedwee Heeftse op ghenomen ende thuus ghedreghen Inden eerdt es zou voor zyn vier gheleghen d'Hitte beseffende, wiert fraey ende fijn Tot haer quaetheyt als dan gheneghen Naer t'veninich pleghen, Heeft alomme gheschoten wt haer venijn: Die quaet van natueren es, can niet duechdelick zyn.
¶ Den Landtsman vergramt der grooter onweerde Een groot Bijl aenveerde, Ende heefter die naer gheloopen te slane Zou veninich ghewronghen, rees op vander eerde Meende hem van huer venijn te doen ontfaene Hem gheuende spijtlick noch te verstaene Hy die grammoedich buter maten beefde Van datse fraey wiert, niet anders waene Haer groote duecht was, dat hy noch leefde Serpentich zaet, was oyt quaet, met diesser aencleefde. Weest niet ondancbarich in gheen saeysoen Maer dancbarich die v verschoonen Duecht, eere ende bijstandicheyt doen Ende gheen duecht zult, met quaetheyt loonen Met alle persoonen Toocht altijts vriendthoudich ghelaet t'Vought wel, als d'een handt d'ander dwaet.
Cookies on Poetry Cove