t'Schemijnckel en zijn Ionghen. DE Simme hadde twee Schemijnckel ionghen Deen hadse lief, op t'dandere drouchse eenen haet Met t'liefste heeft zy ghehubbelt, ghespronghen
Inden aermen ghewronghen: t'Verstekelijngh onweerdich van huer ghedwonghen t'Welck an huer niet en vandt troost noch toeuerlaet: t'Bederuelijngh ghecoestert en delicaet
Was goed, goet, lief ghetal, ghevleyt, en ghestrecken, Wat t'een dede t'was al goet, wat d'ander de quaet: t'Verstekelijnghe bleef fraey, t'Liefste creech veel ghebreken Eyndelijnghe voorzien heeft de moort ghesteken
t'Was vol quae treken, en t'wilde elck hinderen Sghelijcx pooghen douders druck te bestedene Dat zij niet discretelick hemlieden vermijden Huer kijnderen lief t'hebbene buter redene
Hoe pitsigher zij zijn, zelue daer in verblijden Leckerlick op-voeden, ende niet castijden Maer laeten als boomen onghesnoyt opgroeyen Midtswelcken, eer de volwaßen iaeren lijden
Iusticy pluct de vrucht van huer ionckheyts bloeyen, Dies en sal niemandt het castijden vermoeyen Want redelick ghedruuct, en doet haer gheen grief: Wie de roe spaert an zijn kijnders, heeftse niet lief.
Cookies on Poetry Cove