Vlaemsche ende Turcksche Hane. EEn Vlaemschen Hane, cloeck vueghel crayere Int Landt gheen fraeyere Zoo hy ghijngh wandelen meest alleene: Zijnen cam lustich root stondt als der Hinnen paeyere Cam daer by een Turckschen Haen wel te beene Vremt faetsoenich, want wonderlicker isser gheene Dies d'Hennekens en tijtkens waren verwaert Nochtans wandelde paeyslick, mede groot noch cleene Maer heeft hem vriendelick by hemlieden ghepaert: Den Vlaemschen ghingh al steppende t'hemwaert Stack met spooren, en heeft hem zeere ghepijnt, Menich lett dat de zonne in d'water schijnt.
¶ d'Wtlandtsche Hane zach dat hy niet vrij zijn mochte Al heeft hijt ghezocht, Heeft hem zeluen ter noodtweere vp ghestreken: Den Vlaemschen viel niet slijncx, hy is daer gherocht Maer wierdt ter deghen van d'ander ghesteken d'Onnoosel tijtkens t'ghevecht van verre keken Emmers den Vlaemschen behieldt de bane, Dies zangh hy victory, en de zijn vlercken queken Midts dien auenthuerden d'Hinnekins wt te ghane, Zy boghen hen onder hueren Coppin den Hane Hij bevlerctese, zy ghedoochdent, en waren blijde: d'Wtlandtsche vreesde noch eens an te stane Dies vertrack hy beschaeme an d'eene zijde, Een goet Huusman oyt gheern zyn ghezelschap bevrijde. Insghelijcx zommich ziet een van vremder natie Den noodtdurst bezouckende om mueghen leuen Zij doender afionstich op murmuratie Niet rustende voor zij hem hebben verdreuen.
Cookies on Poetry Cove