Skip to content
1567

De warachtighe fabulen der dieren

Eduard Dene

Hondt ende Osse. EEn nijdeghe slocker, afionsteghen Hondt Op een hoop hoys stondt Die hem gheenssins mochte helpen niet Een Osse hadder gherocht gheerne by Maer desen Hondt hildtse (straf bassende) vry Ende wilder hem af laeten hebben yet Aen allen zijden nauwe bespiet Offer den Osse hadde in ghebeten t'Welcke niet es gheschiet Den Osse lijdende verdriet, sprack pothondt ziet, Ghy dienter met clippels zelue af ghesmeten Want spaert, en bewaert, dat ghi zelue niet cont eten.

¶ Insghelijcx eist claer De nijdeghe voorwaer t'Weluaren van anderen niet begheert Hoe wel nochtans te gheender tijt Daer hy eenich profijt Mach hebben, dan hemlieden afionstelick deerdt Hebben oock onweerdt Onder der zonnen, Hem yemandt zoo gheneerdt Die hem zeluen helpen connen Ende niet en ionnen Dat de behoufteghe ter noodt yet beluucken Dan zaecken die zy zelue niet connen ghebruucken De nijdeghe huer eeghin herte verstuucken. De meeste wraecke die v mach gheschieden Vanden ghenen die v benijdt Es dat ghy wel doet, zyn ghezelschap vlieden Ende neerstelick bemindt, dijn selfs proffijt,

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.