Skip to content
1567

De warachtighe fabulen der dieren

Eduard Dene

Ionckman ende Zvvalevve EEn Ionghsken me zoontken diet al hadde verpepert Bezonden niet meer meer dan zyn laetste cleet Zach een Zwalewe vlieghen dweers en ghekepert De wijnter was leden (die zwaricheyt stepert) Doen docht hy de zomer staet te commen ghereet Ick hebber al noch met dit rocxken te heet En heeft hem van dit pandeken quijte ghemaect: Hy en wilde niet riecken naer zyn ocxel zweet Zoo hem stellende tot in zijn hemdeken naect Wijs es hy die (alst tijt es) zoorchvuldich waect.

¶ Contrarie zyn hope, den wijnter cam an Het haghelde, sneeude, woey wten noodt-oosten Myn Ionghen weynschte om zyn habijtkens dan Clippertant, en Snotvijnck, camen hem troosten: De Coude hem op commende, dus ten boosten Heeft de Zwalewe zien ligghen zwelten in t'snee: Och (docht hy) waer sal ick my moghen roosten? Ende sprack ghevouden ts'aerms, zeer ghedwee, Door een ydel betrauwen, lijd'ick dese wee. Als waerby al t'ghuent dat niet es ghedaen Alst dient haestelick ofte traeghelick Met voorzien matelick en wel beraen De zulcke sal dat werden beclaghelick Op wanckelbaer zaeken zijt v niet draghelick Maer v reghelt op stantvasticheyt ghemaniert Versint eer ghy beghint, v zaecken onversaghelick Naer t'voghel-gheroup v niet en regiert.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.