Vvildt Vercken ende Ezele. EEn Esel plompbeestich was loerd ende hot Quijlende besnot Anders niet zoekende dan een ghestroyt warm cot Leelick onbesneden, gheschickt tot aerbeyt Es van een wildt Vercken soo schimpghecklick bespot Met diueersch iniurien hem meer aenghezeyt Een slaue was vul alle traeghledicheyt Weerdich met slaeghen te lijdene pijne: En t'wilt Vercken van hem zeluen houden grauiteyt T'scheen hem en ghebrack niet, maer zey ten sijne, Dat den Esel oock botmulich in schijne Lanckoorich was, die niemandt conste beminnen Den Ezel bleef lijdtzamich, met simpelen grijne En verdrought al met ghetemperde zinnen Die iniurien verdraeght, sal d'aenzegghere verwinnen. Insghelijcx sullen wy ghewillich verdraeghen Tot allen daeghen Al word wy ghevloect, of gheweynscht veel plaeghen End'ons aenghezeyt wort alderhande leedt Zijnde blijdeghelaetich sonder versaeghen Met weewijtich claghen: Zoo salmen veriaeghen, Alle oprijsende gramschap wreedt Zachte andtwoorde, vercoelt gramschap heet.
¶ Ende die hem lijdtsamich beeleedt Laet zegghen al dat den benijdere wille, Gherust sal hem zeluen vinden ghereedt: Als die upsprekers sullen sijn in gheschille.
Cookies on Poetry Cove