Skip to content
1567

De warachtighe fabulen der dieren

Eduard Dene

Hondt ende Dief. EEn Huis-hondt zijnde zyn Meester ghetrauwe In vruecht ende rauwe, t'Huus bewarende nauwe: Was van eenen Dief gheleydt listighe laeghen Nachten en daeghen: Om zyn bassen te sussene (dies ten beschauwe) Wierp hem een gheheel broot naer zijnder maeghen Maer den Hondt en hadder in gheen behaeghen Midt dat hy was van zeer ghetrauwer aerdt Hy hieldt niet op van bassen, zoo doende zijn claeghen: En vanden Dief heeft zijns Meesters huus bewaerdet, Goe ghetrauwe Dienaers, blijuen verre vermaert

¶ Den Dief es dies met schaemten vertrocken Den Hondt const by niet locken Met zyn bedrieghende ghiften, noch crijghen iet: Hier by bewijsende, dat veel lecker brocken Voor diese gheerne slocken Den menighen brijnghen in zwaer verdriet Zoo wie dat yemandt dan ghiften biedt Om goeden dienst te keeren tot ontrauwichede: Laet v niet verdoouen, wel voor v ziet, Standtvastich blijft in v ghedienstichede Door ghiften vercranckt zulcke rechtveerdichede. En laet v niet bedrieghen, noch oock verfletsen Om een bete broots zijt niet wanckeldaedich Wie v gheeft ofte zendt: Trauwe in dienst wilt niet ontletsen Maer vast gheknocht houdt, vroom ghestadich, Tot inden eyndt.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.