Leeu Esel ende Vos. DEn Leeu, den Esel, en den loosen Vos tsamen Den iaght aen-namen: Door velden, bosschen, bramen, en beloouerde weghen Hendelick iaghende, so verre camen Dat zy een goet wildtvangh hebben creghen Den verwaenden Esel wiert terstont gheneghen Die te bedeelne, zoot hem best dochte: Den Leeu wiert verstoort, al heeft hy ghezweghen En daerom den Esel verschuert, en tonderbrochte Met t'lijf hijt becochte door zijn botte manieren T'ghaet wel daer de minste de meeste obedieren.
¶ De Vos die zach watter was bedreuen Stondt in vreese van te laten t'leven Den Leeu gaf hem last vander gheughen beeste Tusschen hem tween zou hy de deelijnghe gheuen Op dat elck met t'zijne mocht houden feeste, De Vos gaf den Leeu het alder meeste Ende t'minste voor hem zeluen heeft hy ghehouden daer: Den Leeu dit ziende, vraeghde met blijden gheeste Wie hem die wete gheleert hadde openbaer De Vos andtwoorde claer, naer den Esel ghekeert: Vooren bewesen, es naer gheleert. Zoo sal oock niemandt ieghens die sijn machtich Hem stellen, of te stoutelick wandelen ontrent Maer onderdanich wesen gheschietlick voordachtich, Hooren, zwijghen verdraeghen, eendrachtigh; Ende daer zij ouer hebben regiment Niet te doene sonder consent Want claer ist bekent, naer d'oude leere: Daer gheen bedwanck es, en es gheen eere.
Cookies on Poetry Cove