t'Lammeken ende Vvulf. ZOo den Wulf wandelde t'zijnder auonthuert Bloedghulseghe luere Cam hem een Gheete met een Lam int ghemoet t'Welck (als met zyn bewaerder) hy zach gaen duere Heeft dat mespresen, als niet zijnde goet Dat zulck een ionck reyn onnoosel bloet Met eenen vuyl stijnckenden Buck zou ghaen: Wulfaert haddet lieuer zelf ghehadt in zijn behoedt Maer t'Lammeken en wilder niet toe verstaen, Die lichtelick ghelooft, wort bedroghen zaen.
¶ Nochtans hadhy gheerne t'Lammeken ghehadt Veynsende dat hijt veel bet zou bewaren Ieghens de ghuene die hem mochten leedt doen wat t'Lammeken andtwoorde hem cort en plat Dattet de Gheete gheenssins zou laten varen De Wulf en costet dies niet ontparen Zijn eerste bewaerstersse bleef sterckelick by Door welck by een blijuen, heeftt moeten sparen Ende zonder mesdoen bee ghelaten hy Een vast eendrachtich accoort, niet wel scheedenlick zy. Dus metten goe wandelen, zult duechdelick keeren Maer metten snoo boose menschen quaet Zult duechdelick point niet leeren Dan dat alle dedene gheheel versmaet Niemandt die laet Hem gheensins van quaet ghezelschap verleeden, Zij wandelen meest deel al boose weghen: Van uwen ghetrauwen vriendt wilt niet scheeden Beter oude vriendtschap, dan nieuwe vercreghen.
Cookies on Poetry Cove