Mieren ende Crekel. EEn groot ghecriel van Mieren an tswaters stroom Hadden neerstich huerlieder Ougst in ghedaen Logierende ghesparich in eenen hollen boom Daer zijnde wel voorzien van goet terwen graen: Eer dat zy den Zomer voorby lieten gaen, Op dat zy inden winter daer by mochten leuen Den Creckel cam derwaerts al sprijnghende zaen, Die (duer noodt) gheerne hadde wat in ghwreuen: Die niet helpt bezueren, salmen t'zoete niet gheuen.
¶ Den Crekel hiesch van de prouande een deel Want van hongher ghevoelde hy zeer groot lijden: Maer de Mieren ontzeyden hem dat gheheel Ende en creech anders gheen troostich verblijden Hem vraghende, wat hy te zomers tijden Meest hadde ghedaen, ofte te doene plochte? Hy zeyde int Cooren hieldt ick mijn bevrijden Daer ick zoorgheloos mijnen tijt ouerbrochte Om den wijnter dacht ick niet, hoet varen mochte. ¶ Wy sullen als de Miere zoorghe draghen En te wijlent wy hebben t'zomers behaghen Dats inde Ioncheyt, noch sterck synde en goene, Zullen ieghens den Winter, dat syn d'oude daghen: Eer wy andere claghen, ende hebben van doene, Neerstich zijn om ons, en andere te voene.
Cookies on Poetry Cove