Ghier ende cleen voghelkens. DEn Ghier (zoot scheen) met een blijd aenschijn Wilde houden een festijn, Daer toe hi hadde veel cleen ghevoghelte ghenoodt
De vergaderijnghe zoude in een tempel zijn, Die daer toe bereet, ende beschickt was fijn: Datser op een zeker termijn Commen zouden, hy vriendelick ontboodt
Zoo hebben zy ghecommen in ghetale groot Ter maeltijt by hem blijuende, hebben zij ghe'eten Vele goe beten: Maer den Ghier doen terstont de duere toe sloot
En brachter vele ter doodt: d'Een vooren, d'ander naer, zonder vergheten, Zulck waent wesen by Vriendt es by vyandt ghezeten. Insghelijcx onder t'dexel van een schoon ghelaet
Schuult valschen raet Aerch feninich quaet Heymelick nijdt haet Om wt zaeyen boos zaek
Ten zijn oock niet al vrienden, die vrienden schijnen Weest voorsienich, ziet wie ghy in uwen staet En ghezelschap ontfaet, Hoe dat ghier mede ter trauwe ommegaet:
Zulck lacht, t'herte is vul bitter brijnen Laeghen legghende om de simpel te pijnen En om die teenemael te crijghen ten valle Elck zij op zijn hoede, voor die veel grijnen
Worpende, quetsen zij met een zochten balle, Zoet zeem can zulck wel mijnghelen met bitter galle.
Cookies on Poetry Cove