Vvoluen ende Schapen. DE Woluen van langhe beghonnen tijden Wilden ieghens d'onnosel schaepkens oyt strijden Dus de Schapen hem vindende te cranck ghepaert Naemen d'Honden t'haerder hulpe, voor een zeker bevrijden Op dat zy ieghens de Woluen zouden zyn bewaert De Woluen rechten op oorlooghschen standaert t'Wiert strijdt, maer wilden niet langhe twistich slauen Schijn van paeyse wiert ghetrompt, dus met loozer aert De Wolfs haer ionghe Woluen in ostayge gauen En lietense zoo met de Schapen henen drauen Zulck queeckt die hem naermaels groot hinder doet. In Lijf ende goedt.
¶ De Schapen t'goeder trauwen ongheveynst van gronden Ghauen in ostaygen zom vant haer vroomste Honden t'Legher brack op, Paeys wiert ghezeghelt bescreuen: Zeker tijt daer naer, de Wolfs sterck vergadert stonden t'Vendel ontwonden, En hebben den Crijch wederom op gheheuen De ionghe Wolfs sterck werden int leuen Hebben zelue de Schapen t'meeste hinder ghedaen, d'Honden eerst voor de Schapen, hebber op ghedreuen Te velde conster qualick niet een ontghaen De vetste moesten aenstaen, vriendschap was vergheten: Zulck gheeft den stock, daer hy zelue me wert ghesmeten. So wie met sijn vyant paeys of bestandt accodeert Hoe hijt tracteert, Sal hem niet ontblooten van zijn stercste verweeren: Want die eens vyandt was, wert haest ghemoueert Omme op t'craneste wederomme te deeren, Verzoende vyandts trouwt, sult gheensins begheeren.
Cookies on Poetry Cove