Vanden Esel, Kemel, Buffel, en Mule. DEn Esel, Kemel, Buffel, ende Mule tsamen, Claeghden dat zy waren tsmenschens slauen ghestelt Door haeghel, door snee, door bosschen en bramen, Ende gruwelick met slaeghen dicwils zijn ghequelt Den Esel wilde niet meer wercken, al dedet gheldt Maer wilde voort aen zelue op de Mule rijden, Eens verlost zyn van t'stranghe gheweldt Voor vele zuchtens, hebben eens weeldich verblijden: Dit hoorende de Buffel, const hem niet vermijden, Sprack doe totten Esel, Broeder ick waene: Die ghestelt is om wercken, behoort niet leech te ghaene.
¶ Maer om wercken was d'Esel van gheenen advijse Zoo opstinaetich wiert hy doen van manieren De Buffel en de Kemel, dochten doen als de wijse Om voorzien zyn van spijse: Zouden wercken, end' hem naer haer natuere regieren Kenden hemlieden slauen, bouen veel ander dieren Daer af de Kemel was de meeste van al: Want hy moeste in zyn aerbeydelick anthieren Passeren (lastich gheladen) menich berch ende dal De Buffel leedt somtijts oock groot ongheual Wort (om leeden) gherijnghelt in zyn nuesegaten, d'Esel by zijn propoost bleef, riep met een gheschal Werckt die wille onder hulieder ghetal: Ick en wille niet wercken, nochtans mijn eten niet laten. Zoo zijnder oock menschen ruud en plomp int verstant Becaem noch playsant, tot conste oft aerdicheden Connen niet dan slauen, en oeffenen d'landt Nochtans en steken zij daer an niet gheerne d'handt Maer ghaen lieuer ledich, eten en drijncken met vreden.
Cookies on Poetry Cove