Esel ende t'cleen Hondeken. EEn cleen Hondekin toufde zijn Meester end Heer Quicsteertede met dobbelen keere Danssende, springhende zeer playsant, Hy streeckt, custe, leckte, ende troeteldet zeere, t'Bedreef zijn duentkins lancx te meere Tot dat hem inden schoot zijns Meesters vandt: Dit ziende den Ezel door zijn beestich verstandt Dochte zoo ghecrijghen met danssen goe daghen Wildes hem oock vermeten voor d'handt Om verlost te zijne van werckens plaghen: Tes wel ghedaen, daer yeghelick in heeft behaghen.
¶ t'Ghebuerde zoo zyn Meester was thuus ghecommen Den Ezel volghd'hem t'zijnder slaep-camer naer End' heeft hem bynaest op den schouders gheclommen Zoo hy stondt ouer eynde, en wilde hem berommen Aen t'aenschijn te troetelen zijnen Meester daer Hij spranck hem op t'lijf metten beenen zwaer Lude tierende, docht hem wel hebben ghequeten De dienst-knechts wierden gheware t'mesbaer Dies hy naer zijn werck voorwaer Met clippels stranghelick wiert wt ghesmeten, Onbequame dienst t'doene, sal hem niemant vermeten. Zoo die hem yet te doene wil onderwijnden Ende heeft gheen gratie int beleeden Sal hem confuus en versteken vijnden. En moeten t'zijnder oneere met schanden scheeden: Hoe int becleeden, hem de zulcke meent stijuen Die een Ezel es, in al zijn bedrijuen, Sal een Ezel blijuen.
Cookies on Poetry Cove