D'hondt een stick vleesch draghende EEn Hondt met een stick vleesch, dwelck hem stondt diere Waende maken chiere En droucht in zyn muule, al was wat zwaer, Passeerde een plancke ouer de Riuiere Daer de zonne int water scheen schoon en claer T'stick vleesch gaf een schaeuwe aldaer: Den Hondt dit ziende, meender naer slocken Ende twee sticx voor een hebben, maer T'vleesch ontviel hem, en hy zacher naer, Zulck verwacht twee voor een, en verliest bee de brocken.
¶ Hy en haddes anders hoe hy wilde schrauen Bassen, huulen, quicsteerten, hy moest duer drauen Hoe gapende dat hy oock den hongher iough Was hy dorstich verhit, hy mocht hem lauen Want daer zijn vleesch bleef was drijnckens ghenough Hy zach van verren de brocke die hy ionste drough Maer hy en conste hem daer mede niet spijsen Om loopen hem niet zeer den penssack verwough Dies mocht hy ongheladen rasch t'huuswaert bijsen. Alzoo varen meest de ghulsighe menschen Die ghenough hebben om haer onderhaut: Want te wijlen zij veel zaken willen en wenschen, Verliesen sij dat sij hadden, en werden benaut Dus elck boude dat hy heeft, op dat hem niet en raut.
Cookies on Poetry Cove