Na de wijse Verblyt Zuydt, west, en noort
ONse toevlucht is Godt,
In allerley noots weghen
Al wat ons oyt quam teghen,
Hulpe en sterck beschodt
Gheen vrees in ons gheleghen
Al waert dat berghen seghen
Ommesleghen // met groot ghetal
In de Zee, al
Moest sweerelts dal
Vergaen en onder varen
Wanneer schoon sulck gheschalPsal. 89. 10 Ende. 93. 3.
De Zee maeckte met swaeren
Ghetuymel, dat de schaeren
Der berghen creghen val
Ja versoncken deur haeren
Tempeest der woester baeren
Nochtans sal Godts stadt sijnHebr. 12 21 Apoc 3. 12 Ende. 11. 1
En lustich altyt blyuen
Haere Fonteynen dryuen
Sijn wooninghen daer zijn
Die men heylich mach schrijuen
Daerom sal sy beclyuen
Veel verstijven heeft // sy ontfaen
Deur zijn bystaen?
Sijn gheluydt, saenJoan. 14. 23 2. Cor. 6. 16 Apoc. 21. 3
Doet de heydenen verstooren
Coninckrycken vergaen
Wanneer hy hem laet hooren
Het aertryck moet versmooren,
D'heer Zebaoth ghedaen
Is by ons, den vercooren
Godt Jacobs staet ons vooren
Comt siet des heeren werck
Aenmerckt hoe syne handen
Verstooren de waranden
Die de oorloghen sterck
Regiert in alle landenPsal. 45. 4.
Bringt de booghen tot schanden
Gaet verbranden // de waghens, hy
Vernielt daer by
De spiessen, ghy
Esa. 36. 15.Weest stille bekent my de heere
Ick wil maken dat sy
Onder d'heydens // en seere
Op der aerde myn eere
Godt Jacobs hout ons vry
De heer Zebaoth keere
Tot ons syn leden teere
Weest op v hoede.