Na de Wijse Den mensch is te wonder // bot
IN een ruyme landouwe // ghaet En siet waer een ghebouwe // staet Een ouercostelijcke // stadt Nochtans al ist een rijcke // schat Men siet de minste hoopen // daer Noch al traechlick loopen // naer Aensiet dit voor geen wonder // groot Want den inghanck niet sonder // noot Gheleghen is den teghenspoet Menich ten val beweghen // doet Soo Godt geen hulp den vromen // biet Hy en soude daer comen // niet Qualick canmen wtspreken // schier Des beproeuens ontsteken // vyer Wat een Christen al lyden // moet Eer hy ontfanght den blyden // hoet Al eer dat Godt door zijne // deucht Verandert al zijn pyne // vreucht Van noode ist verduldich // syn Men is te draghen schuldich pijn
Hoe wel ons Godt met smerten // slaet Oorsaecke syn ons perten // quaet Al come hy ons bedroeven // seer Syn roede wy behoeven // meer En waer Godt niet ghenadich // wy En souden als misdadich // by Syn heylighen versaemen // dan Met hertelick beschamen // van Syn aensicht syn verstooten // fel Machmen hem niet vergrooten wel Syn sy niet bouen maeten // slecht Die om het lyden laten // recht Te wandelen den smallen // pat Maer stryckelen en vallen // mat Willen de doot ontvlieden // maer Sy staet meest te gheschieden // haer VAN te wycken de draecke // neen En hebben wy Oorsaeke // geen Want soo yemant aenveerden // wilt Des Evangelys sweert // en schilt Godt presenteert met onderstant Te blusschen s'vyandts donder // brant Hoe datmen Christy Kercke // quelt Sy blyft by haeren stercke // helt Die haer vry van den swaeren // val Behoeden en bewaeren // zal Wat can Sathan beginnen // ist Dat hy het ouerwinnen // mist Een moeder haer ghebooren // kint Soo lief noch wtvercooren // vint Ghelyck hy zyn ghetrouwe // bruydt Soo hy d'oochappel nouwe // sluyt Haer zuyverheyt alleene // macht Al ist dat men haer cleene // acht
Crachtighe watertochten // breet Alwaert dat sy bevochten // wreet De sterke liefde openbaer Gheen victory te hopen // waer Als ander dyngen dryuen // gaen Sal dese Liefde blyuen // staen Kleyn Christelycke bende // zyt Volstandich, tot den ende // stryt Aenhoort wat syn artyckel // melt Soo wie hem in pereyckec // stelt Om synen naem het steruen // smaeckt Het leuen hy te eruen // raeckt Eere den prins der princen // zy Dat in alle prouincen // hy Syn hulpe hier beneden // stort Wanneer syn bruydt bestreden // wort Tot hy haer in den throone brynght En haer der eere croone // schynt
Desen 22. April 1610. Weest op v hoede.
Cookies on Poetry Cove