XXXste LIED, Jezus voor den Joodschen raad.
O lieve Heiland! Gij, Gij leedt; Zoo heeft geen mensch geleden, Daar Gij uw' mond niet open deedt, Hoe sel Gij werdt bestreden; O levenskracht! Wat zwarte nacht Gij over U zaagt spreiden, Bij 't snoodst verwijt, Bleeft G'in den strijd Gelaten en bescheiden.
O Heiland! ja, uw waarheidmond, Bleef steeds verzoenend zwijgen, Waar lasterzucht U tegenstond, En naar uw bloed bleef hijgen: Kajafas kon, O levenszon! Uw' luister niet verdooven; Geen helsche stoet Kon uw gemoed, De zondaarsmin ontrooven.
Uw zwijgen, Heer! had meerder kracht, Dan 't snood muitzuchtig tieren Der priesterschaar, en al de magt Dier sterke bazansstieren; Gij toch stondt pal Voor onzen val, En spraakt ons vrij door zwijgen, Waar onze ziel, Hoe bang 't U viel, Verädeming kon krijgen.
Waar U kajafas priestertoon Stoutmoedig dorst bezweren, Spraakt Gij met kracht: ‘Ik ben Gods Zoon, Wien al de Serafs eeren!’ Uws Vaders eer, Uw kindschap, Heer! Moest ongeschonden blijven; Geen helsche schicht, Kon 't Godd'lijk licht Van U in 't duister drijven.
Kajafas mogt, verwoed, ontzind, Den priestermantel scheuren, God bleef uw Vader, Gij zijn kind, Wat U hier mogt gebeuren, Gij bleeft Gods Zoon; Noch smart, noch hoon, Noch laster, spot, noch logen, Noch slag, noch stoot, Noch kruis, noch dood, Had op dat regt vermogen.
O Heiland! bron der zaligheid! Gij hebt, in 't zwoegend strijden, Uws Va ers eer ten toon gespreid; Gij bleeft zijn' Naam belijden, Die Vadernaam, Doet ons te zaam, Op 't Godd'lijk kindschap staren; Dien blijden troost Voor adams kroost Bleeft G in 't gerigt bewaren.
Wat U miskend', o Heiland! Gij Moet eeuwig' eer ontvangen; O Siöns Vorst! uw' heerschappij, Zij 't doel van onze zangen. Uw' waarheidsmin Vloeij' tot ons in; Leer' ons bij last'ring zwijgen; Och! doe ons hart, In vreugd of smart, Naar U, o jezus! hijgen.
Cookies on Poetry Cove