Xde lied. Gods albestuur.
Laat de trotsche wereldgrooten, Troonen bouwen op het bloed Van een heir natuurgenooten, En dit danken aan hunn' moed; God regeert; - geen stervelingen Kunnen Hem 't Bestuur ontwringen: Niemand zwaait een' Konings-staf, Dien hem 't Godsbestuur niet gaf.
Moet men klagen, droevig treuren, Daar men Nero's heerschend' ziet; God wil die ten zetel beuren, Als een' tuchtroê in 't gebied; Zij toch vallen, als een ceder Voor den storm, in 't stof ter neder, Daar God weêr in gunst gedenkt, En vernieuwde welvaart schenkt.
O, hoe zalig is het leven, Onder 't Godd'lijk Albestuur, Dat, zoo magtig als verheven, Alles rigt ter goeder uur! In de bangste tegenspoeden, Doet Hij ook zijn' gunst bevroeden; Regelt elks bijzonder lot, Als een Albesturend God.
Zien wij moedwil, euveldaden, Met gezag en eer bekleed; 't Kwaad verheffen, 't goed versmaden, God, die alles ziet en weet, Ziet, in al de wereldkringen, Het gedrag der stervelingen; Loont het goede, straft het kwaad, Naar zijn' eeuwig wijzen raad.
Hij doorwandelt d'afgrondskolken; Blijft besturen al wat leeft; Vestigt en vernedert volken, Zoo als Hij 't besloten heeft. Duizend, duizend wereldbollen, Doet Hij om hunn' assen rollen; 't Stargewelf getuigt er van: Alles loopt naar 't Godd'lijk plan!
Wie zou zich niet veilig achten In uw' zaal'ge heerschappij, Groote God! zoo groot van krachten: Regel en bestuur ook mij; Doe mij, in de bange zorgen, Die, op ied'ren nieuwen morgen, Mij bedroeven, 't hart en oog Tot U heffen naar omhoog.
Gij, die d'eeuwen zult verduren, Troonmonarch! die 't stof der aard', Zoo aanbidd'lijk blijft besturen, Gij zijt al mijn' hulde waard; 'k Blijf in 't stil vertrouwen leven, Dat G'uw volk nooit zult begeven; Juich, mijn' ziel! op 't hoogst vereerd, Juich nu vrolijk: God regeert!
Cookies on Poetry Cove