XIde lied. Gods grootheid.
Komt, knielen wij voor God in 't stof, Die, boven aller scheps'len lof, Oneindig groot is en verheven; Zijn' heil'ge Naam is Opperheer; Knielt, aardsche Vorsten! voor Hem neêr: Elk moet Hem dankend' eere geven.
Gods raad bestaat in eeuwigheid; Omringd met glans en majesteit, Doet Hij zijn' grootheid schitt'rend blijken; Wat schepter ooit een sterv'ling voert, Zijn' magt blijft aan Gods magt gesnoerd, Die op zijn' wenk hem doet bezwijken.
Gods oog doorloopt het wereldrond, Van d'allervroegsten ochtendstond, Tot aan de slooping aller dingen; Hij blijft, in grootheid en waardij, In Almagt en in Heerschappij, Onvatbaar voor de stervelingen.
't Heeläl staat onder zijn gebied, Het kleinst' ontgaat zijn' aandacht niet; Wie kan zijn grootheid evenaren? Door zulk een' God, zoo groot in magt, Ben ik, ik sterv'ling voortgebragt, Ja, zulk een' God blijft mij bewaren.
Hoe blinkt uw luister als het licht, O God! waar Gij uw' gangen rigt, Doet Gij uw' grootheid zien en voelen; Het bloedloos diertje vormdet Gij;
Uw groote daên bedwelmen mij, Die als een worm in 't stof blijft woelen.
Is 't grootheid, die een held verdient, Daar hij zijn' vijand, als zijn' vriend, De vrijheid schenkt na 't zegepralen; Oneindig grooter zijt G', o God! Die zondaars schenkt het zaligst lot, En aanblikt met uw' liesdestralen.
Voor schenders van uw rijksgeboôn, Gaast Gij uw' teêrgeliefden Zoon Ter kruisstraf over; - 't smartlijk lijden, De dood van dien Immanuël, Moest onze ziel van dood en hel, Naar uw verheven doel, bevrijden.
Hoe moest ik, die meer dan het stof Besellen kan, tot uwen lof,
Voor U, mijn' grooten Maker, leven, Och! trek mijn' ziel tot U, o Heer! Dan geef ik ook uw' grootheid eer, Die Gij betoont in 't schuldvergeven.
Dan juich ik steeds, in U verblijd, O God! die al mijn sterkte zijt, Zoo groot in magt als mededoogen; Die aan het stof, aan mij gedenkt, Aan doemelingen alles schenkt; Wie zou uw' grootheid niet verhoogen?
Cookies on Poetry Cove