XXXVIIste lied. Jezus vierde kruiswoord.
Hoe bang, o Heiland! zwaar en zuur, Hoe smart'lijk was uw lijden, Daar G'ook de krachten der natuur, Zaagt met uw zoenwerk strijden. Ten schrik der hel, en U tot smart, Verbergde zich de luister Der middagzon in 't ak'lig zwart Van 't altoos treurig duister; Maar nog bezweek, wat U verliet, Uw' zondaars - liefde niet.
Al werd de middag als de nacht; Al werd het licht verdreven;
Al had U God, met zijne kracht, In dezen nood, begeven; Al hoorde 't helsche moordersrot, Dat U, o Heer! bleef haten, Uw' klagt: ‘Hoe ver, mijn God! mijn God! Hebt Gij mij nu verlaten!’ 't Vertrouwend hart, wat U verliet, Bezweek in 't lijden niet.
God bleef uw God, Gij riept nog: mijn! Hoe ver van U geweken, Al was U, in de bangste pijn, Gods liefde niet gebleken; Gij kleefdet God, uw' Vader, aan, Al zaagt Gij 't licht verdwijnen: Dat licht des heils moest eeuwig staan, Om in ons hart te schijnen;
Zoo heeft uw' liefd', uw' trouw en kracht, Ons weêr tot Hem gebragt.
Tot Hem, die licht en leven is, Door ons zoo snood verlaten, Waardoor wij in de duisternis, In doodsche schaduw zaten, O Heiland! ja, zoo toondet Gij, Dat niets U kon versagen, Wat lijden heet, en lijden zij, Hebt Gij als Borg gedragen; Zoo bragt Gij ons, uw' naam ter eer', Tot uwen Vader weêr!
Maar, ach! wie zijn wij, Bron van heil! Hoe moest uw leed ons treffen; Uw liefde kent noch maat noch peil, Och, doe ons dit beseffen!
Verdrijf uit onze ziel den nacht Van ongeloof en zonden; O Heilzon! geef ons licht en kracht! Wij schuilen in uw' wonden; Opdat wij steeds uw' liefde zien, U eeuwig hulde biên!
Gij weet, o Heiland! wat het zij, Zijn' God, in smart, te missen; In 't woên der helsche heerschappij, Door dikke duisternissen, Omringd te zijn; - och, zie ons aan En blijf ons bij in 't lijden, Als wij, op onze levensbaan, Met dood en zonden strijden! Opdat wij, in den bangsten nood, U zien, zoo goed als groot!
Cookies on Poetry Cove