Over den CXXXIII. Psalm. AY! zie eens, hoe bequaem is't, Hoe zoet en aengenaem is't, Wat lieffelijcker vreughd is't, Wat dieper Ziel-geneught is't,
Dat menschen zich begeven In Eendracht t'saem te leven: Dat zy, eens Vaders Zoonen, Een woning t'saem bewoonen, En hare herten een zijn, En nergens in verscheên zijn, En een gemoedt 't gemoedt is, Gelijck het bloedt een bloedt is. Daer ziet men niet benijden, Daer hoort men twist noch strijden, Daer is geen vuyl geknibbel, Noch angstigh woordt-gestribbel, Geen laster-lievigh snappen, Geen hatigh achter-klappen, Geen quade na-bedencken: Of yet dat rust kan krencken: Maer Eendracht, Liefd' en Vrede, Die hebben daer haer stede, Die zijn daer Koninginnen, En vrouwen van de zinnen. Geen toornigheydts-tempeesten Ontroeren daer de geesten: Maer Liefd' aen allen zijden, Doe yeders hert verblijden In onderlinge goedtheydt, En eeuwigh-zoete zoetheydt. Hier heeft de ziel haer rust in, En voelt'er zulcken lust in, Als in den reuck, wiens deughden Neus, breyn, en hert verheughden, Doe Aäron, Gods edel Groot-Priester, zijnen schedel Met Balsem liet begieten,
Die van zijn hooft quam vlieten. En toogh met golven neder Door heel zijn baerdt en kleeder. Den Dau, die d'Aerdt bewaessemt, En gunstigh over-aessemt, Wiens zilver-klare droppen Van Hermons vochte toppen Op Zions bergen dalen, Die, als de Zon haer stralen Niet langer wech laet blijven, Op 't kruydt als peerlen drijven: Gelijck hy door Godts schicking Streckt tot 's natuurs verquicking, En 't Landt, door hitt' veroolijckt, Met zijn koel natjen vroolijckt: Zoo is 't oock voor de menschen, Een zaeck wel waerdt om wenschen, Die kostel is te achten, Die waerdt is na te trachten, Die waren troost kan geven Zelfs in dit eyndigh leven, Als Eendracht plaets kan vinden Om hert aen hert te vinden, Om macht aen macht te knoopen, En rust op rust te hoopen. Dies magh zulck huys wel roemen, En zich geluckigh noemen: Want daer de Liefde Heer is, En Onvre'e nimmermeer is, Zal 't leven altijdt duren: (Zoo zal 't de Heer besturen) Den Zegen nooyt versterven, Maer eeuwigh daer aen erven:
't Woordt van Godt zelf gesproken, Blijft vast en onverbroken.
Cookies on Poetry Cove