Zang: Helaes! vol bedrogh.
WErelt, met uw schijn En vermomde dingen,
Ach! hoe zeker zijn Uw veranderingen! Waer vind men in dy yet Dat lang kan duren? Op vreugd, volgt steeds verdriet; Na lachen, truren: De hoop' heeft staêg haer vreezen, 't Genieten, zijn benaut verlangen: Al wat in u magh wezen, Is met zijn Ydelheydt omvangen. [2.] 't Bloempjen, dat nu staet, Tot vermaeck van elcken, Eer een uur om-gaet Zal 't misschien verwelcken: 't Gediert dat d'oor vermaeckt En zinght in blyheydt, Weet niet hoe haest hem naeckt Verlies van vryheydt: Niets, dat een vaste uur heeft. Licht meynt de mensch, door voorspoedt droncken, Dat hy 't geluck in huur heeft: Maer 't dooft snel uyt, dat snel kan voncken. [3.] Laes! wat snelder keer Nemen Aerdtsche staten!
Hoe vlack zijnze ne'er Die noch korts hoogh zaten! Die, eertijdts in gebiedt Van Steed' en Landen, Nu zijn gedaelt tot Niet, Met smaet en schanden; Die, (som) voor trouwe gangen In haren last en moey'lijck slaven, Nu moeten Wet ontfangen Van die zy zelfs eerst Wetten gaven. 4. Ach! hoe doolt het hert Dat zich hier laet binden, En in enckel smert Vaste vreugdt wil vinden: Dat rust in onrust raept; En wil door droomen, Waer aen het zich vergaept, Tot Ziel-heyl komen. Maer (och!) wie kan bezinnen Hoe dwaes die mensch zy van gedachten Die, om een Niet te winnen, 't Een dat 'et Al is, niet wil achten? 5. Of ick schoon nu zwerf, Eenzaem en verlaten, Zonder landt of erf, Steedts op vreemde straten: Al wat vergaet en vliedt Is niet van 't Mijne. Hy mist ter Werelt niet Die blijft by 't Zijne. O! die in 't endt kan raken In 't eeuwigh vreughden-huys zijns Heeren, Al 's Werelts waen-vermaken
Wil zulcken Dienaer gaern ontbeeren. 6. Godt, die mijn Gezicht, Door de held're stralen Van uw Hemelsch Licht, Hebt gevrijdt van dwalen, En 'sWerelts valsch bedrogh Klaer doen aenschouwen: Laet my die oogen doch Altijdt behouwen: Op dat, als ick dit leven Onzondigh leef in al mijn handel, Het landt my wert gegeven Daer ick nu met mijn geest vast wandel.
Cookies on Poetry Cove