Zang: IV.
DE mensch wiens hert ghelijck een vruchtbaer aerdt is; Wien alle goedt steeds willekom en waerdt is; Die, van alle ondeugd schou, In zijn weynigh is getrou; Die het kleyne licht van Reden, meest (door leer) in't hert van allen, Willens nooyt zal tegen vallen. 2. Dien 't niet aen Wil, maer slechs aen Kennis schort: En koomt hy yet, onwetend' koomt te kort: Die om-zoeckt en port al voort, En altijdt na beter hoort:
Die zijn hert met geene dingen die de oogen Hier aenschouwen Wel en heel vernoeght kan houwen: 3. Zoo haest Godts Licht door 't Woordt in't herte straelt, En hy nu voelt waer in hy heeft gedwaelt; En hem nu d'Onsterflijckheydt Klaer in 's herten ooge leyt: Niets en kan hem weder-houden; niets en kan zijn voet beletten 't Padt te gaen van Christi Wetten. 4. Al waer Godt spreeckt, daer hoort en is hy stil; Al waer Godt eyscht, geeft hy al wat Godt wil; Niets en laet hy ongedaen; Nooyt verzuymt noch blijft hy staen; In geen ding en blijft hy achter; nergens toont hy zich een roover: Alles, alles geeft hy over. 5. Haet, tooren, wraeck maeckt hy uyt 't hert zich quijt, Met alle daedt die voor 's vleeschs liefde strijdt; Vreez' en Hope stelt hy Wet Na de Maet die Godt hem set; Alles acht hy dreck en schade met des Heeren groot' Apostel, Niets, dan slechts die Peerl', is kostel. 6. Uyt heeft geweldt en aerdtsche heerschappy; De wap'nen wegh; het zwaerdt gaet van de zy', Weerloos, licht en los gela'en, Gaet hy na een beter staen; Na een beter staet en erve: d'aerdtsche macht en 's Werelts zaken Laet hy Godes oogh bewaken.
[7.] Geen ding zoo waerdt, daer hem hier 'thert aen kleeft: Noch erf, noch land, noch yet, hoe lief hy 't heeft; Vrienden, magen, eer noch goedt, Huyzen, have, lijf noch bloedt; Oude waen noch Eygen wijsheyt, Kerck noch Priester, wenst noch zeden: Nergens vast dan aen Godts reden. [8.] Uyt-willigh staet zijn hert. en 't moet zoo staen Zal Christi Leer der zielen grondt beslaen; Zal des Waerheydts e'el kleynoodt Wercken aller zonden doodt: Zal de doodt van alle zonden en 't beleven aller Deughden Brengen t'aller vreughden vreughden.
Cookies on Poetry Cove