Zang: Pavaen Lachrimae; Ofte: Doulants Lacrimae. TRaen, oogen, traen, en word Fonteynen Door uw veel weynen: Benaude borst zen' door de lucht Een droef gezucht. Weyn mede, weyn, al ghy oprechte, Weyn Godes knechten; Laet klaght, verzelschapt met getraen, Ten Hemel gaen. Laet als twee beken, Uw oogen leken, Om den mensch (helaes!) Die (in 't hert Staêgh benert, En verwerr't, Door qua' waen van vreugd en smert) Zoekend' heyl, van heyl ververt, Teffens Wijs en Dwaes. Geheel Nature, Wil mede truren; Truer wat truren kondt: Al 't verdriet, 'T welck men ziet Dat geschiet, Daer de Wer'lt van over-vliet, Is zoo trurens waerdigh niet Als des menschen zondt.
Wel liet ghy staêgh tranen vlieten HERACLITE: 'tIs gewis droeff'nis te zien De jamm'ren die op Aerd geschiên. Met meer reden weenen d'oogen, Die zien mogen Wat voor schat en padt Godt geeft, Daer 't domme hert geen lust in heeft. 2. Rust, Ziele, rust noch niet van klaghten En truer-gedachten; Mijn stemme, geef niet anders uyt Dan klaegh-geluyt. Ach! ach! ach! ach! wat menschen herte Smelt niet door smerte Wanneer 't zoo grooten ydelheydt Wel over-leyt? Verdoolde menschen, Zot is uw wenschen, En uw paden slim: 't Ware Goed, 't Welck (hier zoet Voor 't gemoedt) Hier na vreughdigh leven doet, Treedt ghy schier als met de voet En jaeght na een schim. Godts lieff'lijck trecken, Godts ernstigh wecken Blijft u noch al by: Maer wat baet't? Ghy versmaedt Heylzaem' raedt; Godts beminde, die uw quaedt Willen schutten, toont ghy haet;
Ach! wat razerny! Aerdtsche mensch, in stoff begraven, Slaef der slaven, Kom we'erom. 'tis dom gedaen, 't Getoonde dwael-padt noch te gaen. Maer die u van d'Heer der heeren Gaern laet leeren, Hoort al voort na 't Woort van Godt: Geen wisser wegh dan zijn Gebodt.
Cookies on Poetry Cove