Toon: Psalm 23.
I.
't BOetvaardig hart, met treurigheid omvangen,
Vind nimmer vreugd in waereldsche belangen.
Het aardsche zoet kan nooit de ziel vernoegen,
De Blydschap van de Waereld baart maar wroegen,
Wyl al de vreugd der aard is onbestendig
En buiten Godt verderflyk en elendig.
II.
In Godt alleen, myn Opperst welbehagen,
Het hoogste Goed, die voor ons zorg wil draagen,
Vind ik myn lust, myn blydschap en myn leeven:
Die zynen Zoon vrywillig heeft gegeeven
Tot een rantsoen voor al myn snoode sonden
Waar door ik was als in den dood bevonden.
III.
Gy hebt my, Heer, het leeven weêr geschonken,
Die door het kwaad scheen als in 't graf gezonken,
En my verlost van helsche doodsgevaaren
Het snood verderf en 't eeuwig zielsbezwaaren,
Ja tot uw kind, in Christus, aangenoomen,
Waarom myn ziel verlangt by U te koomen.
IV.
Wat vindt myn hart een weêrgaloos genoegen,
Door U bevrydt van 't bitter zondig wroegen;
Nu 't recht heeft, door ootmoedige gebeeden,
In Christus, voor uw Hemeltroon te treeden!
Leer ons dit goed en 't geen G' ons noch zult schenken
Wel, in 't Geloof, naar waarde te gedenken.
V.
Zo zal myn vreugd en waare blydschap groeyen
In U, myn Godt, en ik my ernstig spoeyen
Tot dankbaarheid, voor 't goed van U verkreegen,
Ja trachten om voortaan op zuivre wegen
Te wandlen, als een trouwe knegt des Heeren.
Dus zal myn heyl, uw Eer, myn rust varmeeren.