Op de Wyze. Is liefde zoet lyden.
I.
ô Heere, wiens oogen
De harten doorzien,
Wiens krachtig vermoogen,
Doet alles geschiên;
Die alle de paden
Des menschen beschouwt,
Voor wien men geen daaden
Verborgen hier houdt:
Leid my op de wegen
Langs 't Hemelsche spoor,
Naar Sion geleegen,
De Waereld hier door.
II.
Op dat ik myn gangen,
Gedachten, beleid,
Myn pooging, belangen,
Tot deugden bereidt,
Rigt naar uw geboden,
Zo heilzaam en klaar,
De wellust ontvlooden
Met al haar gevaar;
Wyl ik van myn leeven,
Myn wandel en doen,
Moet reekenschap geeven,
Zo wil my behoên.
III.
Gy kent Heer de loosheid
Der Waereld, haar schyn,
Ons vleesch en zyn broosheid,
Waar door wy haast zyn
Verlokt tot de zonden,
Dat kankerend kwaad,
Door listen, door vonden,
Verlokkend gelaat,
Met konsten, met greepen,
Die ook menigwerf
Den Jongeling sleepen,
Naar 't eeuwig verderf.
IV.
Schenk my dan hier teegen
Een tegengift, Heer,
Om op uwe wegen
Te staan, tot uw een,
Op dat hun vermoogen,
Hun list en geweldt,
Hun schoonschynend poogen,
My nimmermeer velt;
Maar dat ik door 't stryden,
Onder de banier
Van die U belyden,
Verkryg den Laurier.
V.
Laat dus zyn myn wandel,
In Christus, met vreugd,
In Godtsvrugt, een handel,
In zuivere Deugd;
Om daar door te stichten
Die nevens my gaan,
En hen te verpligten,
Dit spoor in te slaan.
Terwyl Gy myn werken
Ook zegenen zult,
En in my versterken
'T Geloof en gedult.