Op de Wyze van den 128 en 130 Psalm. Of Wilhelmus van Nassouwen.
I.
ô Godt die uwen regen
Zo vroeg als spade giet
Op 't aardryk allerweegen,
En uwe zon gebiedt,
Door haare warme straalen,
In 't doorbevochte land,
Te koestren en t'onthaalen
Haar toevertrouwde pand:
II.
Gy moet den wasdom geeven,
Of 't is vergeefs gezaait.
Geen nooddruft voor het leven,
Wordt zonder U gemaait,
De Mensch mag 't zaad vertrouwen
Aan d'omgeploegden grond,
Maar Gy, Heer, moet het bouwen
Op zynen tyd en stond.
III.
Ik zaay dan t'uwer Eere,
In hoop op uwe macht,
Waar door Gy 't kunt, ô Heere!
Uitspruiten doen in kragt:
Laat d'akkers en de velden,
Aan elk ter rechter tyd,
Uw groote goedheid melden.
Maak my door d'oegst verblydt.
IV.
Dat ik het mag beleeven
Om by het rype graan,
U dankbaar d'eer te geeven:
Als 't volk zal zikkels slaan
En binden 't koorn aan schooven,
Laat dan myn innig hert,
Uw milde goedheid looven,
Van wien 't verkreegen werdt.
V.
Op dat ik die genade
Dankbaar beleven mag,
Zo leer my vroeg en spade
Te wandlen met ontzag,
Voor U en naar uw wetten,
Op dat ik nu voortaan,
Een vasten loop mag zetten
Op uwe deugden baan.