II.
Want toen ik zweeg en schortte myne klagten,
Scheen my myn vlees en beendren te versmagten,
Ik sloot myn mond, schoon ik myn misdryf zag
En niet beleed, in traanen, dag aan dag;
Toen was uw hand op my, O Heer, almagtig,
En drukte dag en nagt myn ziel zeer kragtig,
Myn levenssap, de vreugd van myn gemoed,
Verdord' als 't groen door zomerdroogte doet.
3. Doe ik zweeg wierden myne beenderen veroudert in myn brullen den gantschen dag.
4. Want uwe handt was dag en nachtzwaar op my, myn sap werdt my andert in zomerdroogte. Sela!