II.
'k Voel, helaas! myn harte prangen,
Vreeze heeft myn ziel bevangen,
Neergevelt ligt al myn moet
Door deez' naare tegenspoed:
Nu aan 't zuchten, nu aan 't klagen,
In 't gezicht de smart gedragen,
Die my angstig maakt en pynt,
Dies al myne vreugd verdwynt.