Laat ons, wyl ook onze jaaren,
(Nu de dood, die winter, naakt)
Met den Hersst, zo snel vervaaren,
Naarstig letten, hoe men 't maakt;
Eer eens d'Opperheer van 't al,
Kaf van kooren scheiden zal.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Lusthof van Christelyke dank- en beedezangen · Daniël Willink · Poetry Cove