Toon. 't za Trompen en Trompetten. I.
Wy die de wilde baaren Doorbruizen, en de Zee Al hobbelend' bevaaren, Naar een gewenschte Ree, En door het woest gedruis Der golven eens naar huis, Weer begeeren, Heen te keeren, Zonder kruis:
II.
Zal onze togt gelukken, Waar op wy zyn gestelt, Geen Zeegevaar ons drukken, Geen Roovers door geweld: Geen stormen klip of zand, Op ons verderf gekant, 't Schip vernielen, Ons ontzielen, Door Godts hand:
III.
Zo moeten wy Hem vreezen, Die deeze waatren schiep, En schonk den Visschen 't weezen, In 't grondelooze diep, Die Starren, Zon en Maan Ons doet ten dienste gaan, Daar de winden, Die verslinden, Stil voor staan.
IV.
Laat uw geducht vermoogen, Heer, koomen op ons hert, Dat wy daar door bewoogen Zyn om de zond' en smert Omzigtiglyk t'ontvliên, Wyl Gy ons doen kont zien, En uw ooge, Van om hooge, 't Al bespiên.
V.
Vergeef ons onze zonden Om 't bloed van uwen Zoon, Op dat wy rein bevonden Zyn voor uw Hemeltroon, Vernieuw ons meer en meer Naar 't Beeld van U, ô Heer, Doe ons vaaren, Met bedaaren, Tot uw eer.
VI.
Laat uit uw wonderwerken, Die Gy hier hebt geplant, Ons uwe goedheid merken, En uw Almagte hand: Dat daar door dag en nagt U d'eer zy toegebragt, Dat Gy 't water, Met geklater, Schonkt zyn kracht.
VII.
Dat wy tot deugd geneegen Die oeffenen naar eisch, En dus in uwen zeegen Bevordren onze reis: Dat winden, weer en vloed, Verzeekren onzen spoed, En geen plaagen, Storm noch vlaagen, Ons ontmoet.
VIII.
En als wy, door uw goedheid, Eens veilig weder t'huis, In een gewenschte zoetheid Geraaken, zonder kruis, Dat wy dan al te zaam, In Godtsvrugt regt bekwaam, d'Eere geven, Al ons leven, Uwen Naam.
Cookies on Poetry Cove