Op de Wyze van Psalm 77 en 86. I.
'k Weet dat uw lankmoedigheden Al 't verstand, o Godt, en reeden Van den mensch te boven gaan, Omtrent ons die schuldig staan Aan zo veel' ontelbre zonden, Daaglyks noch in ons gevonden, By wien 't zondig vleesch noch legt, Schoon verlost door 's Heilands regt:
II.
Wy belyden onze schulden, Die Gy, Heilig Godt! niet dulden Kondt, voor uwen zuivren Troon; Ach! vergeef om uwen Zoon, Al myn struyklen en gebreeken Van myn handel, wandel, spreeken, Om des Heilands offerbloedt, Ter verkwikking van 't gemoed.
III.
Leer my voortaan beeter leeven, Ernstig naar volmaaktheid streeven, Als uw diergekofte Kind, Doch dat nog zyn zwakheid vindt; Laat in my het rein Geloove, (Dat geen mensch my oit ontroove) Werkzaam zyn, in ryker maat, Schuw voor schyn, verlieft op daad.
IV.
Dat ik my altyd mag haasten Om ook mynen evennaasten Te vergeeven al het leed, 'T geen hy voormaals aan my deedt: Ja dat daar door uwe Liefde, Waar mee Gy my 't harte griefde, In weêrliefde werkzaam zy, Naarstig, ongeveinst en bly.
V.
En ik dus barmhertigheeden Aan myn Naasten mag besteeden, Met dat regt bereide hart, Als ik wensch dat myne smart Ook mag zyn door U geneezen; Zo wordt, Heer, uw Naam gepreezen, Gy verheerlykt, in uw' Zoon, En ik 't goeddoen regt gewoon.
Cookies on Poetry Cove