Stem: Lestmael gingh ick op eenen Morghen.
t IS juyst geschiet wanneer ick Dichte,
Des Avondts by de Keersse-vlam,
Dat eenen Vliegh, verlieft op 't lichte,
Rondom de Keersse vliegen quam:
Door soete minne
Swierd het om de kant,
Daer na'er inne,
En heeft uyt'er handt,
Het gansche Lijf verbrandt.
2. Ick greep daer op terstondt mijn Penne,
En Dicht daer van dit korte Liedt.
O jeught ! leert uyt dees saeck bekennen
Hoe dat de wellust baert verdriet:
Haer minlijck flonck'ren,
Dat doet menichwerf
't Verstandt verdonck'ren,
En stort in 't verderf,
Daer pijn is 't eeuwigh erf.