Stem: Edel Karsouw.
EEn Vijge-Boom trock 't oogh der Wandelaren,
Door haer vermaecklijck groen,
En deed haer krans in 't Vogels-Rijck op-varen
Als Ceder-Boomen doen.
Scheen bequaem te voên,
En met haer vrucht te laven,
Al die mat, op 't Wandel-padt,
Verhongert hene draven.
2. Maer doe de spruyt uyt Jesse hem genaeckte,
Op dat hy in de noodt
De soete vrucht, van hem oock eensjes smaeckte,
Was hy van vruchten bloodt,
't Was schijn wat hy doodt
En pronck van groene bladen
Alwaer van // niemant hem kan
In hongers-tijdt versaden.
3. Hier komt ten toon, de schijn-vermaecklijckheden
Van 's Wereldts pronck-cieraet,
Daer 't Aertsche volck, ontbloodt van rechte reden
Soo hongerigh na gaet,
Maer blijft onversaedt:
Want als Godt komt tuchten
Met sijn wraeck // gaet Aerdts vermaeck
Van hare Minnaers vluchten.