Stem: Ick sught, ick ween, ick klaegh. HY, die de Scepter swaeydt In Babelse Paleysen, Van welckers pracht staegh Fama kraydt, Waer oyt een Mensch kon reysen. 2. Die worde door Godts handt,
In Beest'lijckheydt verschapen Soo dat hy at het Gras van 't Landt, En in de dauw lagh t' slapen. 3. Sijn ruyghe Hayr hingh by, En sleepte langhs de gronden; Sijn Nag'len wiessen, als of zy Aen Arents voeten stonden. 4. Hier blijft mijn weet-lust staen, En siet nu in dit wonder, De stant van Aerdtsche Menschen aen, En al haer doen besonder. 5. Seght ghy: het gras is niet De Spijs der Wereldt-linghen: Wat hy nochtans met lust gheniet, Dat sijn maer Aerdtsche dinghen. 6. Al leydt hy niet, en rust Des Nachts op nare velden, 't Is nochtans in des Wereldts lust Daer hy sijn rust oyt stelde.
7. Draeght hy gheen ruyghe vacht, Hy draeght wel ruyghe sinnen, En woelt om Rijckdom, Eer, en Pracht, Het Doel-wit van sijn Minne. 8. Of hy gheen klauwen draeght, Hy is nochtans te vreesen: Door Roof-lust die sijn hert op knaeght Verdruckt hy Weeuw, en Weesen. 9. O Aerdtschen, Beesten Aerdt! Ontwaeckt uyt Aerdtsche Droomen: En tracht dat ghy een Schat vergaert, Daer Mot, noch Dief kan komen.
Cookies on Poetry Cove