Stem: Den ouden Abraham. DE ongestuyme Zee, Die op haer grijse Baren, d'Egyptsche Schippers dee, Haer roode strant bevaren, Ontdeckt haer diepe Kolcken, Door eenen Water-scheur: Soo dat des Heeren Volcke Gingh tusschen beyden deur. 2. Bemetseld tusschen 't schuym, Ghedraghen van 's Zees-gronden, Heeft Israel een ruym En open Pat gevonden,
Om uyt haer dienstbaerheden Gants vry en ongeboeyt, Na 't vrughtbaer Landt te treden, Daer alles overvloeyt. 3. Maer doe het woedend Heyr Quam rasend haer vervolgen, En stapte in het Meyr, Soo stort de Stroom verbolghen, De Water-muyren neder, En al 't gespuys met een: Soo datter niet een weder In dwingh-landts Hof verscheen. 4. De doodt is oock een Zee, En Born-wel vol ellenden, Die in een eeuwigh wee Godts vyanden doet senden, En al de wre'e Tyrannen, En haters van Godts volck, Doet eeuwighlijck verbannen,
In d'Helsche Zulpher-Kolck. 5. Nochtans heeft Godts goedtheyt, Door al dees vreeslijckheden, Een veyligh Pat bereydt, Waer door Godts volck gaet treden, Wt 's Wereldts Slavernyen, Na 't heerlijck Hemelrijck, Aldaer zy vry van stryen Sijn saligh eeuwighlijck.
Cookies on Poetry Cove