Stem: Dat Maentjen scheen soo helder. GOdt om sijn gunst te toonen Aen die op Aerde woonen, Sloot sijne heyl-born op, En liet sijn wonder-stroomen, Op Hollandt neder komen, Van uyt des Hemels top. 2. Wanneer dit Lanst most lijen,
De Spaensche Tirannyen, Stordt het in bange noot, En uyt-geput vermoghen, Met nat-geschreyde Ooghen, Sijn klachten in Godts schoot. 3. Doe quam den Prins Oranjen, Een tegen-heldt van Spanjen, Door d'Hemels handt verhooght, En heeft dit Landt ontbonden, Van al de Martel-vonden, Wt d'Alba's borst gesooght. 4. Hy deed' hier weer hersetten, De Vryheydt, en de Wetten, 's Landts onwaerdeerlijck goedt: En 't lieve Euangely Ontluyckt gelijck een Lely Van d'uchten-Son begroet. 5. Ja! wat spreeck in van Flora? 't Breeckt voort, gelijck Aurora,
Die met een goude randt Vergult de Ooster kimmen, Waer op de Son komt klimmen Verlichtende het Landt. 6. Doen Spanjen dese Landen Verlooren sagh uyt d'handen, Ontset hy hierom seer, En prest, wat op sijn Beenen Kon gaen, na Hollandt heenen, Gegespt in Krijghs-geweer. 7. Ter Zee sijn Scheeps armaden, De Landen sijn beladen Met yseren Krijghs-Heyr; Maer onse Krijghs-macht trefte Wat tegen ons verhefte, En trof Spanjen ter neer. 8. Het Landt klonck van victory; En blonck van rijcken glory, En 't koppeld Stadt aen Stadt;
Ons Vyandt plofte neder, Ons Helden keerden weder Gekromt door schat op Schat. 9. Doe d' Aerde sagh dat zegen Bruysd' als een klater-regen Van d' Hemel op ons af; Omsloot zy mee haer koff'ren Om aen ons op te Off'ren Wat oyt Natuer haer gaf. 10. West-Indien schonck sijn Gout-schat, Noorwegen schonck sijn Hout-schat, De Rijn vloeyd af van Wijn, En Polen schonck sijn Graen-schat, En Groen-lant schonck sijn Traen-vat, Sweden sijn Koper-mijn. 11. Eng'lant ginck neder bucken Om 't schaepjes vacht te plucken, En kaelde dat gediert, Daer Hollandt zijne leden
Niet alleene mee bekleede. Maer oock mee heeft verciert. 12. De Zee schonck oock haer waren, En leverd uyt de Baren Ontelb're leck're Vis. Dies krielt het van Banketten, Want Aerd' en Zee doen setten Haer schatten op ons Dis. 13. Ons gront gepropt vol wond'ren, Schonck oock een Schat van ond'ren: 't Landt baed' in vreughde-stroom; En 't scheen dat uyt elck Grasje Ontsprongh een Melcken-plasje Bevliest met geele Room. 14. De Kunst kon 't nauwlijck lijden En gingh Natuer bestrijden Te winnen d'hooghste lof Strack koomter in't aenschouwen Een pracht van veel gebouwen,
Ghesticht uyt vreemde stof. 15. De Dorpen worden Steden, De Steden glinst'ren mede In een ontelb're som; De Faem en kan 't niet swijghen, Maer blaest dit met groot hijghen, De Wereldt gants rontom. 16. 't Gerucht van dese saecken, Deed Spanjens herte kraecken, De Moort-priem, Spiets en Sweert, Werpt hy voor onse voeten, En koomt ons vriend'lijck groeten, 't Is vreed' dat hy begeert. 17. Siet, daer een Landt, geladen Vol Godlijcke wel-daden; Een proef-stuck dat de Heer Gheeft van sijn goedigheden; Op dat het hier beneden Al vol werdt van sijn eer.
Cookies on Poetry Cove