Stem: Wel dus bedroeft Ionckvrou? WIl yemandt in het kort Eens sien des menschen leven, Die kan 't haest sien: want 't wordt Ons in een Weeck beschreven, De vreught, en doefheydt door malkaer,
Ia 't leven hier, en oock hier naer, Blijckt alle weecken klaer. 2. Een gantsche weeck bestaet Wt daghen, ende nachten, Wanneer den eenen gaet, Treedt d' ander op sijn wachte: En t'wijl den dagh volvoert haer plicht, Soo toont sy ons een helder licht: De nacht een naer gesicht. 3. Dus is ons leven mee Te saem in een geweven, Van onrust, en van vree, Van droef, en vrolijck leven. 't Is altemet een ander stuck: Somtijds beschijnt ons het geluck, Somtijdts ontmoet ons druckt.
4. Een weeck in haer aenvangh Brenght ons den arbeydt mede, En geeft in haer voortgangh Ons seer vermoeyde leden: Den arbeydt, met haer ommeslagh, Doet, datmen na den Saterdagh Hier wel verlangen magh. 5. Dus vanght oock 't leven aen Met veel onrustigh woelen, En doet ons in 't voortgaen Veel ongemack gevoelen: Soo dat men met verlangen groot, Magh hopen Chris'lijck na de doodt, Die ons treckt uyt dees noot. 6. Maer na een droeve ry Van dagen vol van woelen,
Komt ons den Son-dagh by, En doet ons rust gevoelen Dan werckt de ziele hare plicht, En wordt in Godes huys gesticht, Door 't soete Hemels licht. 7. Dit beeldt ons 't leven af Dat Godt de ziel sal geven, (Als 't lichaem rust in 't graf. By hem, in 't eeuwigh leven Godts lof is daer haer daegh'lijcks liedt, Terwijl dat elck een vreught geniet, Als hier noyt oogh en siet.
Cookies on Poetry Cove