De stemme der Wijsheyt. Proverb. 1. 20. Stemme: O Karsnacht: DE wijsheydt die is uytgevaren, Om haer aen 't volck te openbaren, En daerom roeptse over-luyt In al de poorten van de steden, En al waer vele menschen treden, Aldus voor 't volck haer reden uyt:
2 Hoe lang, o dwase, domme sinnen! Wilt ghy de dwaesheydt dus beminnen, En gaen op spotters wegen voort: Sal noyt de tucht uw' sin op-scherpen? Of sult ghy alle tijdt verwerpen, Des Heeren wil, en wet, en woort? 3 Wild och uw' gangen omme-keeren, En schikt u gangh nae mijn begeeren, En neemt de tucht van herten aen: En ick sal alsdan u verklaren Des levens padt, en openbaren Aen u, den weg die ghy moet gaen. 4 Maer als ick roep uyt alle krachten, En niemandt op mijn stem wilt achten, Noch luysteren na mijn geseght: En streck mijn handt uyt haer te vaten,
En niemandt hem wil leyden laten, Noch wijcken van sijn boosen weg: 5 Soo sal ick dan, als haer comt drucken Den noodt, in doodt, en ongelucken, Oock lacchen in haer tegenspoen: En helpen niet wanneerse klagen: Maer spotten dan, wanneer de plagen, Van schrick, en angst haer sterven doen. 6 Daerom dat sy de ware leere, Aen haer gegeven van den Heere, Niet hebben in haer doen betracht: En daer-en-boven, t' allen tijden, Al mijn straffen en kastijden, Niet aengenomen, maer veracht. 7 Laet haer dan wederom ter degen, De vruchten van haer boose wegen
Op eten, totse worden sat: Want onheyl, ramp, en ongelucken, Die spruyten uyt al sulcke stucken, En wassen, op 't Godloose pat.
Cookies on Poetry Cove