Stemme: Edel Karsouw. WAnneer oprijst // de Sonne in den morgen, En op gaet in sijn kracht, Hy ons aenwijst // het leven vol van sorgen, Van 't menschelijck geslacht: En soo men betracht, Het menschelijcke leven, Siet men 't klaer // en by malkaer, Op eenen dagh beschreven. 2. De morgen-stont // die met sijn gouden vlamme Het gantsche Landt vergult, toont ons de mont // des kints, dat an de mamme
V hert met vreught vervult, Als ghy aensien sult Sijn soete bolle kaecken: Sijn gesicht // en 't morgen-licht, Zijn twee gelijcke saecken. 3. Het hooger gaen // der Son, in de' eerste uren, Tot hem de middagh keert, Dat wijst ons aen // den aenwas der nature Die dus haer kracht vermeert. Sooje meer begeeert, Ghy sult Bruyloft na 't trouwen, In 't onthael // van 't middagh-mael, Gneughelijck aenschouwen. 4. Maer desen stant // en blijft niet in een wesen, De sonne daelt haest neer, En sijnen brandt // en heete vlam na desen,
Die dooft allenghsjes weer. Oock de mensch, goe seer, Hy is verciert in allen, Sal nochtans // sijn schoone glans En kracht, te met vervallen. 5. Maer als de son // aleer hy komt te scheyden, Gaet na beneden toe, Wie oyt begon // te wercken, en arbeyden, Die wordt dan mat, en moe: Elck gaet na huys toe, En laet sijn arbeydts saecken, Om 't gemack // dan onder 't dack, In d' Avondt-stondt te smaecken. 6. En even dat // sietmen oock soo geschieden, Op 't hooghst van 's levens trap, Dat moed en mat // in d'ouderdom, de lieden,
Haer krachten worden slap Maer de wetenschap Van onmacht, en swackheden, Wijst haer aen // om dan voortaen, Te rusten hare leden.
Cookies on Poetry Cove