Stemme: Al wat men hier in dese wereldt siet, ALs van der meer op Eng'le-vleug'len vloogh, Sijn heyl'ge Ziel ontlast van teug'len, toogh Ten Hemel-waert, en sagh in 't hooge koor, Het Hemels-huys met geest'lijcke oogen door,
2. Daer yder ziel Godts lieflijckheden siet: Dus quam sijn geest alhier beneden niet, Als dan alleen, wanneer door 't schijnent' licht Van Godes wordt, hy 't volck tot sijnend sticht. 3. Maer t' wijl om hoogh, hy heen en weder vloog, Hy eens't gesicht na d' Aerde neder boogh, Daer hem een glants als van veel Peerels t'saem In d'oogen blonk, beneen uyt's Amsterdam Werelts-kraem 4. Dies hy om laegh gelijck een Sterre schiet, Na 't lieve licht dat hy van verre siet: Maer doe hy nu by dese Vlam-ster quam, Doe was 't Bailly' het puyck van Amsterdam. 5. Een maegt wiens deugt meer als cieraden blonck, Daer aen Natuur al haer weldaden schonck:
Wiens lieflijck oogh van minlijckheden buurt, 't Welck sy alleen na deught en reden stuurt 6. Wiens kuyssche oor noyt stem ontfangen most Wanneer d'ontucht haer swang're wangen lost. Wiens tongh bewijst, dat waerlijck dese maeght Geen aerdts, maer self een Hemels wesen draegt 7. Doe van der meer dit puyck der jeught vernam En hy 't gesicht van hare deught bequaem Wiens glants dat self een Hemels schoonheydt was Is hem door dese ongewoonheydt ras 8. Een vuur ontfonkt, een suyv're minne-vlam Die door't gesticht van dees vriendinne quam. En t'wijl sijn ziel tot haer getogen werdt, Sprack hy haer aen uyt een bewogen hert, 9. Met soo een tael waer uyt sy klaerlijck las Dat dat de stem der minne waerlijck was.
Dies sy (van aerdt gelijck als hy gestelt) Oock word geboeyt en vast, door 't vry gewelt, 10. Van minne dwangh, die stelt door eenen vlam Die van de deugt des minnaers hene quam Haer hert in lichten vlam, door minne-brandt: Daer smelt haer bey het hert by 't ingewandt, 11. Gelijck te met de held're witte snee Door Sonne-schijn of and're hitte dee, Den Hemel die sagh dese brandt opgaen, Dies stack sy daer terstondt de handt op aen, 12. Daer sy die twee te samen mee men'len dee Ia self ziel te saen dee streug'len mee. O waerd gespant dat nu in soeter vreught, Op 't Echte bedt uw' lusten boeten meught, 13. En met malkaer, in minne, plegen 't soet, Dat al de vreught, en lust, opwegen doet:
Treedt vrolijck heen, na 't bruylofts Liedekant, Alwaer de min haer lieflijckheden plant, 14. En doet op-schieten, lusten voor u bey. Maer stil mijn pen: my dunckt ick hoor een Rey, Daer yder keel klinckt als een fijne Fluyt, Op d' Echt van van der meer en sijne bruydt.
Cookies on Poetry Cove