Pause. 4 'k Verhael 't besluyt. De Heer heeft my geseyd, Ghy zijt mijn Zoon; u genereerd' ick heden. Eyscht my het merck van uwe wettigheyd, Die ick u daer heb opentlick beleden. 'k Sal 't Heydens Volck aen u ten erve geven, Tot uw besit, al d'eynden vander Aerd: Om onder uw' gehoorsaemheyd te leven; Daer over ghy tot Koningh zijt verklaert.
5 Ghy sultse met een staf van yser slaen, Verplett'ren. Heer, die haer soo stout gelaten; Ghy sult, al die uw' waerheyd weder-staen, In stucken tre'en, als Pottebackers vaten. Nu dan, neemt dit, O Koningen, in waerden. En handelt doch, soo onverstandigh niet. Neemt aen de tucht, ghy Rechteren der Aerden, Eer dat u eens jammerlick verdriet.
6 En dient den Heer, met kinderlicke vrees; Ontsiet sijn maght, en beeft voor hem met vreughden, Die eenigh kind sijn Vader oyt bewees.
En schicken u voort tot allerhande deughden. Komt, kust den Zoon; omhelst en wilt hem eeren, Gehoorsaemt hem, en volght sijn Wetten nae; Op dat hy, die de Heer is aller Heeren, Niet toorn', en ghy op uwen wegh vergae.
7 Wanneer sijn toorn een weynigh maer ontbrand, Daer ghy behoort geweldigh voor te grouwen. Want die verslind al wieder tegen kant. Wel saligh zijn, al die op hem betrouwen!
Cookies on Poetry Cove