Pause. 6 Sy sullen all' haer voor hem neygen; Ia, hem sal dienen al Het Heydens Volck, dat oock sijn eygen, Eer lange wesen sal. Want hy sal redden al die kermen, Met noodruft over-la'en. En over haer sich oock erbermen, Die sonder Helper staen.
7 't Ellendigh Volck sal hy verschoonen, In alderhande nood; Aen haer sich een Verlosser toonen, Haer zielen van den dood, Oock van geweld en list bevrijden; Hun bloed sal dierbaer in Sijn oogen zijn, die 't niet en lijden Gestort na 's menschen sin.
8 Men sal hem sien voorspoedigh leven, In hooge waerdighe'en; Van 't Schebas goud salm' aen hem geven; Voor hem sal zijn gebe'en.
Men sal hem zeegh'nen, al sijn dagen; Een hand vol koorn gesaeyt, Sal, als den Liban, vruchten dragen; En ruyschen, als het waeyt.
9 't Volck van de Stad sal door hem bloeyen, Als 't kruyd der Aerde doet; Sijn Naem sal hoogh en hooger groeyen, Die voort-geplant zijn moet. Sijn Naem sal met de Son volherden, Van kind op kinde gaen; Die oock gezegent sullen werden, En vast in hem bestaen.
10 Al 't Heydens Volck sal hem beroemen, Wel-gelucksaligh sal ʼt, Hem, onder al de menschen, noemen, Als 't hem te voete valt. Gelooft moet God al-om gaen wesen, Segg' yder in 't gemeen; Israëls God zy hoogh gepresen, Die wond'ren doet alleen.
11 Die Naem sijns Heerlickheyds moet d'Aerde Vervullen wijd en zijd; Die sy gestelt in hooger waerde, Voor eeuwigh en altijd.
Cookies on Poetry Cove