I. Pause.
6 'k Ben gekromt en ne'er-gebogen,
En bewogen
Gansch den dagh te gaen in 't swart.
Vyter-maten-seer gedoken,
En gebroken;
Dat my lastigh valt en hard.
7 Want mijn dermen, vol van plagen,
Staen en jagen,
Na uw bystand, reys op reys.
't Zijn verachtelicke sweeren,
Die my deeren.
Niet geheels is in mijn vleys.
8 Al mijn kracht heeft my verlaten;
Vyter-maten,
Seer gebrijselt ben ick, Heer.
'k Brulle van 't geruysch mijns herten,
Daer mijn smerten
My verswacken meer en meer.
9 Al mijns ziels begeert' is voor u;
Ick en smoor' u,
'k En versteeck' u daer van niet.
'k Houw mijn suchten en mijn sorgen
Niet verborgen;
Ghy zijt die het hoort en siet.
10 't Hert keert om, mijn kracht verlaet my,
't Licht vergaet my;
By my zijn mijn oogen niet.
Mijn gesicht, wel-eer vol luyster,
Is al duyster;
'k Werde blind in mijn verdriet.
11 Mijn Beminners en mijn Vrienden,
Die my dienden,
En my plegen by te staen,
Die ontwijcken mijne plagen;
Al mijn Magen
Sien van verre my maer aen.